Home

Een Meeuw is een verfrissende, eigentijdse vertolking van een eeuwenoud verlangen naar roem, liefde en bovenal geborgenheid

Gekleurde vlakken, rechte hoeken en een bloeiende boom vormen een prachtig, minimalistisch decor voor een broeierig zomerverhaal met hunkerende actrices en weemoedige schrijvers. Toch zijn de eerste minuten van Azzini’s Een Meeuw wat onwennig. In eerste instantie richten de spelers zich dwars door de vierde wand tot ons als publiek en je moet even wennen aan het slapstickachtige taal- en gebaargebruik. Deze constructie wordt duidelijk ingezet om je te laten reflecteren op wat je voor je ziet. De vervreemdende, maar goed gestileerde pruiken en kostuums dragen bij aan dit effect. Hoe echt is theater? Waar gaan verhalen over? Wat is kunst?

Dan worden de spelers met huid en haar opgenomen in hun eigen verhaal dat zich afspeelt op het platteland, in het landhuis van de familie van de beroemde actrice Arkadina (Ariane Schluter) en haar broer Sorin (Peter Bolhuis). Arkadina’s ambitieuze maar jaloerse zoon Kostja (Vincent van der Valk) laat zijn buurmeisje en geliefde Nina (Sigrid ten Napel) spelen in een stuk dat hij zelf geschreven heeft. Het publiek bestaat uit zijn familie, Arkadina’s vriend en schrijver Trigorin (Martijn Nieuwerf) en huisvriendin Masja die hevig verliefd is op Kostja. Steeds op de achtergrond aanwezig is de oude dokter Dorn (Daniel Cornelissen) die de serieuze personages van scherpe en vaak hilarische repliek dient. Gedreven door hun ambitie en passie storten de jongeren zich in het leven en laten zich haast willoos meevoeren door hun emoties. De oudere generatie is meer gelaten en bekijkt de ontwikkelingen op een afstand. Absurdistisch zijn de gekke liedjes, spelletjes en grapjes die afgewisseld worden met liefdesverklaringen, ruzies en destructieve gesprekken. Het verhaal leidt uiteindelijk tot een eeuwig ontevreden Masja, een uitgebluste Nina en een suïcidale Kostja, alle drie gedesillusioneerd en verward door het leven dat zo anders liep dan ze in hun jeugdige naïviteit hadden verwacht.

Het is knap hoe Azzini Tsjechov’s Een Meeuw uit 1896 weer boeiend maakt. Waar veel van dit soort tekstuele toneelstukken langdradig worden, weet Azzini je aandacht bijna tot het einde vast te houden. De slotscene stelt wel wat teleur, maar doet eigenlijk weinig af aan de verfrissende en krachtige toneelervaring van ongepolijste schoonheid. Elke schrijver of kunstenaar zal zich geïnspireerd weten.

Een Meeuw van Toneelgroep Oostpool is niet alleen vermakelijk maar ook een indringende bespiegeling van onze eeuwenoude verlangens naar roem, liefde en bovenal geborgenheid.

+ mooie bespiegelingen
+ verfrissende toneelervaring
– teleurstellend einde

Recensie van Een Meeuw, Toneelgroep Oostpool, gepubliceerd in het Nederlands Dagblad op 31-03-2017. Een Meeuw is t/m 13 mei 2017 te zien in Nederlandse theaters.

Scenefoto_5_Een_Meeuw_Fotografie_Sanne_PeperFotograaf: Sanne Peper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s