Home

Het Pauperparadijs is prachtig muziektheater over de Nederlandse geschiedenis van paupers in het Drentse Veenhuizen. Een indrukwekkende geschiedenis over de tekortkomingen van de mens.

We rijden over de Laan van de Weldadigheid en passeren huizen met spreuken als ‘orde en tucht’. In een festivalsfeer van houten stellages en tenten staat het podium al klaar op de binnenplaats van de tegenwoordige museumgevangenis Veenhuizen. Het Pauperparadijs bezoeken is genieten van eigentijds muziektheater met een gave live band, industriële decors en een sterk staaltje infotainment. Het Pauperparadijs is gebaseerd op het gelijknamige boek van Suzanne Jansen.
Het stuk begint met de Amsterdamse armelui, paupers, die op hun knieën het podium betreden, alsof ze kniehoog door hun eigen misère waden. Deze en andere paupers werden vanaf 1818 verscheept naar opvoedkoloniën in Drenthe. Deze waren opgericht door de Maatschappij van Weldadigheid van Johannes van den Bosch (gespeeld door Dragan Bakema) die het maakbaarheidsideaal aanhing van heropvoeding door discipline en scholing. De verteller (Paul R. Kooij) neemt je drie uur mee langs paupers, de politieke ontwikkelingen destijds én het liefdesverhaal van Cato (Margreet Boersbroek) en Teunis (Steyn de Leeuwe) dat als rode draad door de voorstelling loopt. Succesvol en met humor doorbreekt de verteller zo nu en dan de onzichtbare wand tussen toneel en publiek om je bewust te maken van je eigen status en van de manier waarop Nederland met kansarmen en vluchtelingen omgaat. Af en toe wordt de vertelling langdradig, maar regisseur Tom de Ket vangt dat op door op die momenten een humoristische bijvertoning te ensceneren. Ineens beweegt bijvoorbeeld op de achtergrond een dertigtal heren met hoge hoeden hun hoofden synchroon van links naar rechts.
De voorstelling is vooral indrukwekkend doordat dit een waargebeurde Nederlandse geschiedenis is die ook nog eens heeft plaatsgevonden op de grond waar het podium nu staat. Bizar dat deze vaderlandse historie zo geheim is gehouden!

Heeft het eerste deel nog een happy ending, het tweede deel heeft dat zeker niet. Dat begint met een prachtig lied over ‘de schuld van het menselijk tekort’ en de roep om een duidelijke richting. Op het ene moment klinkt het veranderideaal van liefdadigheid en verheffing, op het andere moment wordt de vaste orde der dingen en de blijvende armoede toegeschreven aan God.
In de laatste scene wordt geprobeerd de thematiek opnieuw te verbinden met het nu, maar die poging blijft bedoeld of onbedoeld vooral cynisch. Tegelijkertijd is het knap dat je niet achterblijft met een leeg gevoel maar met het idee dat je als mens iets kunt doen om het tij te keren. En toch is het schurend duidelijk dat de geschiedenis zich blijft herhalen. Dit is samengevat in het refrein over het rad van fortuin: ‘Het wiel, het wiel | draait het rad zo die wil | het wiel, het wiel | of staat ie al eeuwig stil’? De vragen stapelen zich op: Waar is God in dit geheel? Wat is onze eigen rol hierin? In hoeverre accepteren wij dat er op dit moment allerlei mensen worden opgesloten, simpelweg omdat we hen niet zomaar willen toelaten in de maatschappij?
Het Pauperparadijs is een prachtige voorstelling over de mens met haar idealen en tekortkomingen.

Recensie van Het Pauperparadijs, gepubliceerd in het Nederlands Dagblad op 24-06-2016. Première: 18-06-2016

Het Pauperparadijs_Fotograaf Reyer BoxemFotograaf: Reyer Boxem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s