Home

De film Intouchables – over de vriendschap tussen een donkere jongen uit de Parijse banlieue en een rijke, gehandicapte adelman – trok Nederland 1,2 miljoen mensen naar de bioscoop. De toneelversie is energiek, maar vertelt weinig nieuws.

Met een verrassend levendig begin brengt de voorstelling je gelijk midden in de actie, maar de energie slaat al snel om in teveel geschreeuw. Huub Stapel speelt de verlamde Philippe erg goed in zijn verrijdbare rolstoel, compleet met zenuwtrekjes en boze uitvallen. Ook Cyriel Guds speelt Driss vermakelijk met grappen, flauwe toespelingen en zijn bad boy-gedrag. Er wordt leuk gespeeld met de milieuverschillen tussen de twee. De artistieke, gestyleerde secretaresse Magali (Hanneke Last) staat in scherp contrast met Driss’ platte en simpele kijk op de wereld. Er ontstaat een band tussen Magali, Driss, Philippe en Philippe’s dochter Elisa (Emilie Pos). Dat is mooi aan deze voorstelling: de vier ontwikkelen zich tot een bijzonder gezin waarin ze voor elkaar zorgen, elkaar uitdagen en veel lachen. Opvallend is dat er zelfs een speciale rol is weggelegd voor Driss’ moeder (Urmie Plein). Haar netelige karakter en duidelijke teleurstelling in het leven is gewaagd aan het karakter van de agressieve, puberende Elisa. Een symbolisch moment daarvoor is hun gesprek in de metro op weg naar Driss in voorarrest. Al rammelend en schurend praten ze over de vraag of je altijd boos moet blijven. De muziek die al deze gebeurtenissen in hoog volume begeleidt, is zowel klassiek als rap en vooral het Franse nummer Papaoutai van Stromae is favoriet.

En toch geeft deze theatervoorstelling een dubbel gevoel. Het voegt namelijk weinig toe als je de film al hebt gezien. Denk alleen al aan het scenebeeld waarmee de voorstelling adverteert. Die is bijna gelijk aan die van de film. Daarbij komt ook nog dat het theaterstuk veel te lang is om te blijven boeien. Goed, het decor is wel iets bijzonders: draaiend en veranderend is het een mooie tegenhanger van Philippe’s onbeweeglijkheid en de kleuren en de vormen wisselen met elke beweging.

Over het geheel genomen is Intouchables dus een vrolijke voorstelling met veel vakmanschap, hoge energie en kleurrijk decor. De acteurs spelen soms wat over de top maar zijn wel entertainend. Het is leuk als je je nog eens wilt laten meevoeren door het bekende verhaal, al zul je zowel Philippe’s vloeken als Driss’ grove seksuele toespelingen voor lief moeten nemen, maar deze Intouchables is niet erg verrassend. Ergens vraag je je af of de producent niet gewoon een slaatje wil slaan uit de populariteit van de film. Het enige nieuwe element is de nadruk op de hechte familieband tussen de personages. Dat is iets om vast te houden als al het andere het geluk in de weg lijkt te staan. Philippe is daarvan het bewijs: ‘Ik wilde een verdrietig verhaal over mijn leven vertellen, maar dat kan ik niet. Ik ben gelukkig.’

Recensie van Intouchables, gepubliceerd in het Nederlands Dagblad op 03-03-2016. Première: 23-02-2016.

Intouchabels (c) Joris van Bennekom.jpgFotograaf: Joris van Bennekom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s